Hoewel in Nederland alle oranje spullen zijn opgeruimd en je je niet meer in het oranje kunt vertonen, is hier het oranje nog erg in trek. Kamp Holland, zoals wij onze camping noemen, is volledig in het oranje versierd. Oranje slingers, toeters, kroontjes, beesies en wat al niet meer maken onze camping tot een echt oranje oord. Ook de bewoners van het kindertehuis zijn erg gek op oranje. Het ‘vuilnismannetje’, die onze vuilniszakken ophaalt, verzamelt alles wat maar oranje is. Met handen vol vertrekt hij weer naar zijn kamer. De bewoners zijn deze week bezig met het thema ‘Holland’. De klompen van Ellie zijn daarom erg in trek. Er is door vele bewoners op gedanst. Samen met een therapeut van het tehuis en een aantal mensen van ons hebben ze gezongen en gedanst.

De overkapping voor het podium is inmiddels klaar! De speeltuin is voor het grootste gedeelte opnieuw geverfd en ook de dakgoot van het jongenshuis is gerepareerd. De verkoop gaat ook onverminderd door. We hebben zelfs twee koopavonden ingelast, op donderdag- en vrijdagavond. Ook ’s avonds komen nog vele mensen op onze winkel af. Er is inmiddels voor zo’n €1500,= verkocht. Een geweldige opbrengst. De activiteiten voor de bewoners gaan ook gewoon door. Zo zijn er schilderijtjes gemaakt. Zijn er 2 clowns bij de bedlegerige bewoners langsgegaan en hebben we bellen geblazen, met de bal gespeeld en tekeningen op de grond gemaakt met stoepkrijt met de zogenaamde ‘zware jongens’. Het is geweldig om te zien dat de bewoners genieten van het contact, dat ze alerter worden als je even met ze speelt en het is mooi om een glimlach te toveren op het gezicht van de (bedlegerige) bewoners. Enkele bewoners vinden het ook leuk om mee te helpen, sommigen helpen mee met schuren, geven het gereedschap aan, of helpen mee om iets op te halen of te brengen naar/van het magazijn. We worden door ‘Worteltje’ (door ons zo genoemd vanwege zijn rode haar) altijd nauwlettend in de gaten gehouden. Dit is een dove, autistische man, die veel dingen opmerkt en altijd even naar je zwaait als je komt of vertrekt. Dan hebben we nog Monica, een vrouw die ons altijd van ons werk houdt door haar eindeloze gepraat. We doen alsof we haar verstaan, maar we begrijpen er niet veel van. We weten alleen dat ze het veel over zichzelf heeft en dat ze gefixeerd is op horloges. Ook hebben we veel contact met Noémi. Dit is een dove vrouw die het geweldig vindt om rondjes in de auto te rijden met de muziek keihard aan. Ze hoort de trilling van de bas en geniet hier enorm van. Ze kan er maar geen genoeg van krijgen. Ze komt naar ons toe en maakt een gebaar van autorijden. We maken haar dan duidelijk dat dit ’s middags mag om 13.00 uur. Anjo rijdt dan altijd met een aantal mensen een rondje om het huis. Ook kiss Mária komt vaak even bij ons langs. Deze vrouw houdt erg van stoere kleding en draagt graag een pet of helm. Zo zijn er nog veel meer namen te noemen, aan wie we gehecht geraakt zijn en die ons hart veroverd hebben. Het is prachtig om te zien wat je betekent voor deze mensen en hoe eenvoudig je hen blij kunt maken.

Zaterdag was een dag waarop we uit mochten rusten. De meesten van ons bezochten de markt ’s morgens waarna een ieder zijns weegs ging. Op zondagochtend werden we wakker met getik op het dak. Het regende. Dit was wel wat anders dan we hadden verwacht! Toen we uit bed kwamen en naar buiten durfden kijken lagen her en der al waterplassen. Enkele tentjes zijn nat geworden van binnen. De temperatuur is door de regen ook aardig gedaald. Om 11.15 hebben we gezamenlijk een dienst gehad in de koepel. Hier zaten we gezellig dicht op elkaar, maar in ieder geval droog. Het thema was ‘wat verwacht ik van mezelf en wat verwacht ik van God’. Verschillende mensen hadden hier een eigen bijdrage in. Het was mooi om zo met elkaar een dienst te hebben. Daarna gingen we in groepjes uiteen om met elkaar na te praten over het thema. ’s Avonds hebben we met elkaar een maaltijd voorbereid; een voorgerecht, een hoofdgerecht en een nagerecht. Omdat het nog steeds regende hebben we dit in de Hema-tent opgegeten. Het was heerlijk. Sommigen gaven aan nog nooit zo lekker in een restaurant gegeten te hebben. Het voorgerecht bestond uit soep en salade. Het gewone volk mocht zelf opscheppen van de salade, maar een aantal ‘speciale’ mensen krijgen een kommetje salade met een verse slak. Slechts één van hen durfde de slak ook echt in zijn mond te stoppen, alle anderen bedankten voor de eer. Daarna werd het menu gevolgd door wraps, rijst met pielaf en kip kerrie, of aardappeltjes met groente. De maaltijd werd afgesloten met een toetje met slagroom en vers fruit. U ziet dus dat wij niet onder doen voor een vijfsterren restaurant. Daarna hebben we ook weer gezamenlijk de afwas gedaan.

We hopen dat het vandaag droog blijft, dat maakt het allemaal wat prettiger vertoeven hier, maar tot nu toe duurt de gezelligheid onverminderd voort en hebben we het geweldig naar onze zin! Dus Hup Holland hup… we maken onze taak af!